نجوای شبانه هور

در برشی از کتاب «نجوای شبانه‌ی هور» می‌خوانیم:

محمد بالاخره مرخصی گرفت و آمد ابراهیم‌آباد. هرچه گفت، مادر اما راضی نشد او تنها برگردد. عاقبت گفت «من دیگه زنت رو نگه نمی‌دارم! مسئولیت زن و زندگیت با خودت.» چشم‌های محجوبه برق زد از شادی. فردا صبح، مادر برای صبحانه‌یشان، با تخم مرغ محلی نیمرو درست کرد و نان از تنور آمده آورد دوتایی اسباب مختصرشان را پشت پیکان گذاشتند و رفتند دزفول. وسایل کمی بردند؛ پتو و بالش، قابلمه، رادیو و سبدی پر از استکان. درست مثل اینکه می‌روند مسافرت؛ مسافرتی چند روزه. محجوبه اما، آن‌قدر خوشحال بود که حتی به جهیزیه‌اش فکر هم نمی‌کرد. جهیزیه‌ای که گذاشته بود ابراهیم‌آباد و در این دو سال، شاید یک ماه هم ازشان استفاده نکرده بودند. فقط گاهی محمد که از مرخصی می‌آمد، دوتایی می‌رفتند و کلید می‌انداختند و وارد خانه‌یشان می‌شدند. همیشه روی همه‌ی وسایلش را گرد و خاک گرفته بود. حمجوبه گرد یخچال را می‌گرفت که مدت‌ها هیچ غذایی داخلش نبود. فرش‌ها را جارو می‌زد. آینه را دستمال می‌کشید. رخت‌خواب‌ها را از نو جمع می‌کرد و دوباره برمی‌گشتند. دزفول اما فرق داشت. محجوبه و محمد انگار تازه داشتند می‌رفتند سر زندگی‌شان. دزفول خانه‌ای گرفته بودند و قرار بود هم‌رزم محمد هم همسرش را بیاورد و هم‌خانه بشوند. غروب رسیدند دزفول. خانه بزرگ بود، حیاط مستقلی داشت و دور تا دورش اتاق بود. محمد دوتا از اتاق‌ها را اجاره کرده بود. بین این حیاط با حیاط صاحب‌خانه که با عروسش زندگی می‌کرد، یک در فاصله بود. محجوبه وسایلش را برد داخل یکی از اتاق‌ها که موکت شده بود. یک اتاق هم مال دوست محمد و خامنش بود که قرار بود بیایند. شب آن‌قدر خسته بودند که وسایل را نامرتب گذاشتند و خوابیدند. صبح زود، محجوبه که بیدار شد، محمد رفته بود منطقه. تا ظهر حواسش به خانه‌ی جدید بود. وسایل را هی می‌چید و جابه‌جا می‌کرد. آن‌قدر ذوق داشت که انگار بهترین وسایل دنیا را دارد. بعدازظهر هم حیاط را جار و زد. خبری اما از دوست محمد نبود.