قاب عکس از یک اندوه

برش از کتاب قاب عکس از یک اندوه میخوانیم:

از اول صبح، پنجره را نیمه باز گذاشته بودم که هوای تازه در فضای اتاق جریان داشته باشد. از پشت میزم بلند شدم و به سمت پنجره رفتم که هوایی بخورم. هنوز دو سه قدمی برنداشته بودم که صدای پرحجم و دلهره‌آوری مثل عبور یک هواپیمای جنگنده در ارتفاع پایین به گوشم رسید. جنگنده‌ای که انگار در کسری از ثانیه به نزدیکی ما رسید و عبور کرد و رفت و صدای دوم و سومی به فاصلۀ چیزی در حد یک ثانیه. پا تند کردم و به سرعت خودم را لب پنجره رساندم. کله کشیدم و چشم تیز کردم به دور و اطرافی که می‌شد از لابه‌لای ساختمان‌های اطراف دید. چیزی معلوم نبود. به دقیقه نرسید که از همان پنجره دیدم چند نفری سر کوچه جمع شده‌اند. نمی‌دانم نخستین کسی که گفت: «سمت بیت را زده‌اند» چه کسی بود. از همان سر کوچه رد دودهای سفید را دیده بودند که در محدودۀ بیت رهبر انقلاب به آسمان رفته است. بی‌درنگ از اتاقم بیرون آمدم و پله‌ها را تندتند رفتم بالا. از پشت بام همه چیز پیدا بود. هنوز حجم چند تنورۀ دود که داشت شکل و شمایل اولیه‌اش را از دست می‌داد در همان محدوده قابل مشاهده بود. همین و دیگر هیچ. دو سه دقیقه بعد برگشتم پایین. تازه به صرافت افتادم کانال‌های خبری را نگاه کنم. خبرگزاری فارس نخستین خبرش را با این جمله شروع کرد: «صدای سه انفجار در مرکز شهر تهران!» خبر بعدی هم این بود: «اخبار اولیه از اصابت چند موشک به خیابان دانشگاه و محدودۀ خیابان جمهوری حکایت دارد.» اینجا بود که فکر کردم محدودۀ خیابان پاستور و مجموعۀ نهاد ریاست جمهوری را زده‌اند. یک مقداری فکر و خیالمان رفت به اینکه شاید هم آقای رئیس جمهور هدف ترور بوده است. اما در تماس با یکی دو نفر از دوستان مطلع شدم همان بیت رهبری را زده‌اند.