رویای صعود

در برشی از کتاب «رویای صعود» می‌خوانیم: دیشب محمد از او خواسته بود كاپشنش را به حبیب‌الله بدهد. نفهميد چرا اين حرف را زد البته به روی خودش هم نیاورد. اما رفتارهای پسرش را زیر نظر گرفت. دید چطور با آبجی‌فاطمه پچ‌پچ مي‌كند، چطور از دنیا کنده می‌شود و خیره به گوشه‌ای نگاه می‌کند. لكه‌ی خاک تا پشت كاپشن ادامه دارد. انگاری كه به ديوار تكيه داده باشد. ديشب بعد از تماشای مختارنامه، محمد به زیارتگاه شهدای گمنام رفت. معلوم نبود چه کاری دارد که آن وقت شب و توی سرما از خانه بیرون زد. تا جایی که صغری‌خانم به یاد می‌آورد، پسرش از کودکی به داستان جبهه و ماجرای شهدا علاقه‌ی خاصی داشت. حتی وقتی می‌خواست سپاهی شود و در انتخاب شغل نظامی مردد بود، او را با اسم شهدا از تردید خارج کرد. به پسرش گفته بود «بعضی شغل‌ها به شهادت نزدیک‌تره محمدجان! بابات هم موقع جنگ سپاهی بود و چند سال جبهه رفت. تو اگه دوست داری شهید بشی، بهتره همون راهی رو انتخاب کنی که بابا عبمروز اوضاع خانه کمی شلوغ است. محمد و حاج‌عباس باد زود از خانه خارج شوند. فاطمه هم قبل از همه بیرون رفته است. صغری‌خانم قرآن را می‌بوسد و نگاهی به اتاق محمد می‌اندازد. کل زندگی پسر و نوعروسش در این اتاق دوازده متری جا گرفته است. زندگی بی‌تکلف‌شان، تکرار خاطرات خودش است. هفت سالش بود که همراه خانواده از دهشیر زنجان به نظرآباد کرج رفتند. هفت سال بعد عروس نوجوان هفده ساله‌ای به نام عباس‌علی شد. بهناز هم درست در 14 سالگی با محمد ازدواج کرد و مثل خود صغری‌خانم زندگی‌اش را در یک اتاق کوچک، جمع‌وجور رد. قرآن و رحل را که داخل کمد می‌گذارد، به طرف چوب‌رختی می‌رود. لکه‌ای روی آستین کاپشن آبی محمد دید که جز یک مادر هیچ چشمی نمی‌تواند آن را ببیند.