حبیب تولدی دیگر

در برشی از کتاب«حبیب؛ تولدی دیگر» می‌خوانیم:

حوالی ساعت هشت شب، بدون بلد راه و فقط با استفاده از ستاره‌ها در جهت‌یابی‌مان، به راه افتادیم. بعد از دو ساعت پیاده‌روی، متوجه شدم که راه را گم کرده‌ایم. به کسی چیزی نگفتم. گروهان بعدی در جاده‌ای موسوم به جاده کربلا پدافند می‌کرد. از خدا خواستم خودش راهنمایی‌مان کند. در دل آن تاریکی، ناگهان پایم به چیزی برخورد. وقتی نگاه کردم، دیدن سیاهه چیزی شبیه به یک مین والمری، تکانم داد. سریع دستور دادم بچه‌ها بنشینند و هیچ کس از جایش تکان نخورد. آهسته به راه افتادم، تا از میزان آلودگی زمین آن‌جا به مین، باخبر شوم. راستش خودم هم نمی‌دانستم چقدر وارد عمق میدان مین شده‌ایم. بعد از مدتی جست‌وجو، در عین ناباوری، پای قطع‌شده‌ای دیدم که از بدن یک سرباز عراقی جدا شده بود. چرا؟ چون یک لنگه پوتین عراقی، آن پای بی‌صاحب را پوشانده بود. معلوم شد که همان‌جا؛ ابتدای ورودی میدان مین است. خیلی زود بچه‌ها را با احتیاط کامل و آرام از آن محل عقب کشیدم و به یاری خدا توانستیم پس از مدتی راه را پیدا کنیم. بعدها بود که فهمیدم قبل از گشت‌زنی ما، گشتی‌های عراقی در آن‌جا حضور داشته‌اند، که با برخورد به این میدان مین، ضمن به جا گذاشتن یک لنگه پا، برمی‌گردند. این گشت‌های شبانه ما ادامه داشت، تا اینکه ابوالفضل نوری؛ مسؤول گروهان تخریب، در منطقه مهران شهید شد. ابوالفضل یک روز صبح برای بررسی وضعیت میدان مین دشمن به خط رفته بود که بر اثر انفجار چند خمپاره، به درون کانالی می‌پرد. در کناره‌های این کانال، مین‌های تی‌ایکس 50 کاشته شده بود و عراقی‌ها با خاک، روی آن‌ها را پوشانده بودند. پای ابوالفضل به سیم تله یکی از همین مین‌ها گیر کرده و آن را منفجر می‌کند. از طرف دیدبان‌ها به ما اطلاع دادند که در میدان مین، صدای انفجار شنیده‌اند. به اتفاق ابوالفضل اسلامی؛ مسؤول گروهان، خودمان را به محل انفجار رساندیم. ندانسته وارد میدان مین شدیم.