تمنای بی خزان

در برشی از کتاب «تمنای بی‌خزان» می‌خوانیم:

بزرگ‌ترها تصمیم گرفته بودند، مراسم عقد رسمی، دوم آذر سال 83 انجام شود و نامش در شناسنامه‌ام ثبت شود. در این فاصله، فرصتی پیش آمد که خرید ساده ای بکنیم. با احترامی که برای خاله‌گوهر قائل بودم، به انتخاب لباس عروس، با سلیقه‌ی او احترام گذاشتم و حلقه‌ای هم به سلیقه‌ی من خریدیم. هماهنگی‌های لازم انجام شد و ما مهیا شدیم برای مراسم عقد. نگاه معنادارش در آن روز به من می‌فهماند که متوجه تغییراتم شده است. وقتی چادرعروسم را دید، کمی به هم ریخت. حس می‌کرد نازک است و امکان دارد لباس عروس از زیر چادر مشخص شود. پیشنهاد کرد دوتا چادر سر کنم و من با رضایت پذیرفتم. از اینکه این‌قدر حواسش به من بود و غیرت را در او می‌دیدم، احساس غرور می‌کردم. این همان حسی بود که از نوجوانی در من به وجود آمده بود. از همان زمانی که احساس می‌کردم بودنش قوت قلب من است. من احساس نیاز به یک حامی را روزبه‌روز در خودم تقویت کرده بودم تا بتوانم به او تکیه کنم، طوری‌که هیچ‌وقت خم نشود. محکم و استوار بایستد، برای فرداهای پیش رو. بعد از جاری شدن خطبه‌ی عقد، حرف‌های مهدی هم شروع شد. اصلا امان نداشت و یک‌ریز حرف می‌زد. می‌خواست تلافی حرف نزدن‌های تمام این سال‌ها را یکشبه بپیچد و مثل هدیه‌ای، تقدیم نوعروسش کند. نشاط و سرزندگی در تک‌تک جملاتش موج می‌زد و من چقدر به آینده‌مان دل می‌بستم. یک ماهی بود که خانواده‌هایمان را آماده می‌کردیم تا مراسم را بدون موسیقی و گناه برگزار کنیم. این موضوع، برای مهدی خیلی اهمیت داشت. در آستانه‌ی ورود به تالار، وقتی صدای موسیقی را شنیدیم، سر جایمان میخکوب شدیم. مهدی می‌دانست موضوع از کجا آب می‌خورد. برای همین به شدت ناراحت بود. با وجود برخورد با بچه‌هایی که این قضیه را به خواست خودشان مدیریت کرده بودند، کاری از دستش برنیامد. ما ناچار بودیم این مسئله‌ی بغرنج را تحمل کنیم تا مراسم تمام شود.

کتاب «تمنای بی‌خزان»؛ شیرین زارع‌پور