ایستگاه آخر

برشی از کتاب «ایستگاه آخر» را می‌خوانیم:

هنوز سر نبش یک خیابان نرسیده بودیم كه یک هواپیما عراقی پایین آمد. خدایا چقدر كریه و زشت! مانند هیولایی بود كه برای خوردن خون انسان‌ها به حرکت درآمده بود. پایین‌تر آمد. ناگهان صدای مهیبی همراه با غبار و دود و سیاهی بلند شد. من و خانواده‌ام و تعدادی از مردم كه پشت‌سر ما بودند، همگی به زمین افتادیم. مثل این بود كه زلزله‌ای شدید آمده باشد. به شدت زمین خوردیم. بعد از لحظاتی كه غبار کمتر شد، دیدیم هواپیماهای بعثی ابتدای خیابانی را كه ما می‌خواستیم به آنجا برویم، بمباران کرده‌اند. مادرم ناگهان گریه‌کنان به آن طرف دوید. آن خانه‌ای كه مورد هدف قرار گرفت، برای فامیل مادرم بود. مادرم به آن طرف دوید و من و برادرم نیز به دنبال او رفتیم. چند نفر دیگر همراه ما آمدند. خداوندا چه می‌بینم؟! چقدر وحشتناک و چقدر دردناک بود دیدن این منظره‌ها! چگونه انسان می‌تواند این فاجعه‌ها و این صحنه‌ها را تحمل كند. عروس همان خانواده كه باردار بود، هر دو پایش قطع شده بود. خود و پسرش درحالی‌ که می‌خواستند از منزل بیرون بروند تا از حمله دشمنان در امان بمانند، مورد اصابت تركش قرار می‌گیرند. عروس خانواده درحالی‌ که هر دو پای خود را از دست داده و خون مانند فواره جوشان از پاهایش بیرون می‌زد و جسد كوچک و نحیف و سوخته فرزندانش در برابرش قرار داشت، با نصف جانی كه در بدن داشت، بر سر و سینه خود می‌زد و مرتبا اسم پسران خود را تكرار می‌كرد كه لحظاتی بعد جان پر از درد و اندوهش از قفس سینه‌اش به آسمان‌ها پرواز كرد. کمی آن طرف‌تر دختربچه‌ای در خون خود غوطه‌ور بود. كتاب‌های مدرسه‌اش هنوز در دستش بود و خونش صفحات كتاب‌ها را رنگین كرده بود. در طرف دیگر برادرش افتاده بود كه سر در بدن نداشت. صحنه‌هایی در آنجا بود كه هیچگاه از یاد و خاطره هیچ انسانی كه وجدان آگاه و بیدار داشته باشد، محو و فراموش نخواهد شد.

• ایستگاه آخر؛