هفتمین فرمانده

در برشی از کتاب «هفتمین فرمانده» می‌خوانیم:

از همان ابتدای آشنایی با او با انبوهی از کتاب که در گوشه‌ی اتاقش انباشته بود مواجه شدم. همیشه به‌محض اینکه از سرکار برمی‌گشت بلافاصله شروع به مطالعه می‌کرد. اوایل متوجه نبودم سـطح علمی ایشان از چه قرار است. بعدها این را فهمیدم کتاب‌هایی که این بزرگوار مطالعه می‌کند از سطح فکری همکاران ما خیلی بالاتر اسـت. آن‌موقع ما بیشتر کتاب‌هایی را که خواندنش مرسوم بود، مطالعه می‌کردیم، اما سطح مطالعاتی عبدالله چند پله بالاتر بود. کتاب‌هایی در حوزه فلسفی و کلامی که اساتید بزرگ حوزه علمیه تدریس‌اش می‌کردند. پس از مدتی از او خواهش کردم مطالبی را که مطالعه می‌کند به من هم آموزش بدهد. او مسائل فلسفی را از سطوح پایین که برای من قابل درک باشد به من آموزش داد. صبح‌ها بعد از نماز می‌نشست و سخنرانی‌های آیت‌الله مشکینی و آیت‌الله جوادی آملی و امثال این بزرگواران را که آن زمان از رادیو پخش می‌شد، به دقت گوش می‌کرد و از آن‌ها یادداشت برمی‌داشت. ویژگی دیگر عبدالله نوع معاشرتش با همکاران و گرم گرفتن و صمیمیت‌اش بود. او حالت برادر بزرگی را داشت که همه‌ی ما را زیر بال و پرش می‌گرفت. کارهای عبدالله ما را به نوعی شیفته‌ی اخلاق و رفتارش کرده بود. عبدالله چون شهرستانی بود، شب‌ها در محل کار می‌ماند. ما هم که مجرد و علاقه‌مند به وی بودیم اغلب پیش او می‌ماندیم. من خیلی شب‌ها دیدم که او اهل تهجد و نماز شب است. طوری بود که این خصوصیات خوب عبدالله روی دیگر همکاران هم اثر گذاشت و برادرانی مثل «ترامشلو» هرچند به لحاظ سـطح علمی به پای عبدالله نمی‌رسید، اما از نظر اخلاقی به شدت وابسته و مطیع عبدالله شده بود. نوع تعاملش با بچه‌ها خیلی خودمانی، گرم و صمیمی بود. با وجود این همه برجستگی علمی، تواضع بالایی داشت. هیچ‌گاه ندیدم به خاطر سطح بالای علمی‌اش به کسی فخر بفروشد.

• کتاب هفتمین فرمانده؛ علی باقری وکیل آبادی