معبر دوپازا

در برشی از کتاب «معبر دوپازا» می‌خوانیم: سی، سی و پنج‌نفر از بچه‌های قدیمی تخریب را بردند منطقه. قرار بود قبل از والفجر1 بعضی از مناطق آلوده به مین را پاکسازی کنند. به عنوان «جهاد ورامین» وارد منطقه شدند و تابلو زدند «مقر جهاد سازندگی ورامین.» قرار شده بود برای لو نرفتن عملیات، مناطق مشخص‌شده را به‌طور نامحسوس پاکسازی کنند تا زمانی‌که گردان‌ها برای عملیات وارد می‌شوند، معبرها باز باشد. بعد از آن هم باقی بچه‌ها که مرخصی بودند، برگشتند و نیروها در چادرها مستقر شدند. تا شب عملیات، حتی وقت داشتند به نیروهای جدید آموزش هم بدهند. آن روزها، شمال فکه تا شمال غربی پادگان عین‌خوش در دست نیروهای ارتش بود. در والفجر1، عمق میدان مین دشمن پانصدمتر بود. در اوایل کار، یکی از برادرها پایش رفت روی مین متأسفانه پاش قطع شد. بردیمش عقب؛ اما نماند. شهید شد. غیر از این مورد، پاکسازی را داشتیم بدون تلفات و بدون هیچ سروصدایی پیش می‌بردیم که آخر میدان، دشمن ابتکار به خرج داده بود. انگار عراقی‌ها در هر عملیات، طراحی میدان‌های مین خود را به یکی از کشورها واگذار می‌کردند. هربار با موانع و مین‌های جدیدی روبه‌رو می‌شدیم. آن‌جا فرمانده گروهان نصر به شهادت رسید. میدان‌های مین تا آن موقع سه‌رشته‌ای بود؛ سیم‌خاردار، یکتوپی و خطی. به عمق یک کیلومتر هم می‌رسد. قبل‌تر از بشکه‌ی فوگاز هم استفاده می‌کردند که بیستلیتری بود. در عملیات والفجر1، بشکه‌های دویستلیتری کار گذاشته بودند. به لطف خدا، برادران ما آن‌ها را هم خنثی کردند. بچه‌های ما در عرض یک ربع تا بیست‌دقیقه از همه‌ی این موانع گذشتند. بیدگلی در والفجر1 یکی از محور زن‌هایمان بود. شب عملیات، حین تخریب به سیم‌خاردارهای دشمن رسید. سیم‌خاردارها باد با اژدر بنگال منفجر می‌شد تا نیروها به خط اول دشمن دسترسی پیدا کنند. می‌دانست که استفاده از اژدر بنگال دشمن را هشیار می‌کند و این یعنی تلفات بیش‌تر. شروع کرد به قیچی کردن سیم‌خاردارها. ناگهان تیربارچی عراقی متوجه شد و شروع کرد به تیراندازی.