مرهم زخم

در برشی از کتاب «مرهم زخم» می‌خوانیم:

با وجود مسئولیت سنگین محمدحسین در بهداری، او می‌توانست در خط مقدم کمتر حضور داشته باشد و این‌قدر خودش را به آب و آتش نزند. با این حال، می‌خواست که در امداد خط مقدم حضور داشته باشد. می‌رفت و از نزدیک مشکلات را بررسی می‌کرد. به کارها نظارت مستقیم داشت. دو روز بعد از آغاز عملیات فتح‌المبین، نیروها پیشروی خوبی داشتند. به خاطر عمق میدان نبرد، لازم بود تا پست امداد بهداری، پابه‌پای بچه‌های خط‌شکن جلو برود. محمدحسین همراه با فاضل شکری که از دانشجویان سال آخر رشته‌ی پیراپزشکی بود و برای این عملیات به تیپ 27 مأمور شده بود، سوار بر یک دستگاه موتور برای شناسایی محل جدید پست امداد، راه افتادند. مقداری از راه را که رفتند، به یک ستون زرهی رسیدند. از دور فکر کردند که شاید تانک‌های خودی باشند؛ اما کمی که جلوتر رفتند، متوجه شدند که تانک‌های دشمن‌اند. فاصله‌یشان با تانک‌های عراقی به پنجاه متر رسیده بود. سریع دور زدند و خواستند به سمت خط خودی برگردند که شلیک گلوله‌های تانک‌ها شروع شد. گلوله‌ها کنار موتور به زمین می خورند و موج انفجار، آن‌ها را به این سو و آن سو می‌برد. دوبار هم زمین خوردند؛ اما خواست خدا بود که آنجا مجروح و شهید نشوند و به اسارت عراقی‌ها درنیایند. این نه اولین بار و نه آخرین باری بود که محمدحسین به طور مستیم باعراقی‌ها روبه‌رو می‌شد. در چهار پنج سالی که محمدحسین مسئول بهداری لشکر 27 بود، دستکم جان دو هزار مجروح را نجات داد. این را نصرالله فتحیان بعد از شهادت محمدحسین گفت که در آن زمان شده بود مسئول بهداری نیروی زمینی سپاه. محمدحسین برای انتخاب محل احداث پست امداد خیلی دقت می‌کرد. با زمین و خصوصیات جغرافیایی مناطق مختلف آشنا بود. جهت وزش باد در منطقه را تشخیص می‌داد. مسیر آتش دشمن را ارزیابی می‌کرد تا در امداد حداقل تلفات را داشته باشند.