مردی بدون ردّپا

در برشی از کتاب «مردی بدون ردپا» می‌خوانیم:

خبر شهادت مرتضی را به علی، برادر بزرگش، داده بودند ولی هنوز نتوانسته بودند جنازه را شناسایی کنند. همان روز، امام جماعت مسجد اراکی‌ها، آیت‌الله صدر اراکی، از دنیا رفته بود و بچه های پایگاه مسجد در حال آماده کردن امور برای تشییع جنازه بودند که علی وارد مسجد شد. امیر محمد باقر را کناری کشید. مرتضی شهید شد آقا امیر! امیر مات و مبهوت ماند، زبان در دهانش نمی‌چرخید، دیدم چهره‌ی تکیده علی، مردی که همیشه برایش صلابت داشت، سخت بود علی اورا به خودش آورد. چی کار کنیم امیر؟ هنوز خانواده هم چیزی نمی‌دونم. امیر صلاح دید بچه‌های دیگر راهم خبر کنند تا باهم تصمیم بگیرند. علی با چند نفر از دوستان مرتضی بدون این که به خانواده اطلاعی بدهند برای شناسایی جسد به منطقه رفتند. تا قبل آن فکر می‌کرد مرتضی جزو شهدای گمنام است. می‌گفتند بدنش متلاشی شده است. تمام شهدایی را که قابل شناسایی بودند یک به یک دیدند ولی هیچکدام مرتضی نبودند. به ناچار از مجهول‌الهویه‌ها سراغ گرفتند. گفتند یک نفر داریم، فقط پشت یقه‌ی پیراهنش چیزی نوشته مثل «مرتضی جلو نروی!» علی، خضاب دست و پایش را که دید مطمئن شد خودش است، پشت یقه‌اش را نگاه کرد دید نوشته «مرتضی ولوجردی»، ترکشی که به گردنش خورده بود و پلاک گردنش را کنده بود برای همین اورا شناسایی نکرده بودند. مرتضی همیشه عادت داشت قبل رفتن جبهه، ریش هایش را خضاب می‌کرد و دست و پایش را هم حنا می‌گذاشت. اهالی محل انگار همه بو برده باشند، یکی یکی برای احوال‌پرسی به در خانه می‌آمدند. حتی بعضی از پشت پنجره سرک می‌کشیدند تا ببینند کسی برای دادن این خبر به در خانه مرتضی می‌آید؟! همه خبر داشتند، جز خانواده خودش.