لب خط

در برشی از کتاب «لب خط» می‌خوانیم:

«برگشتم عقب. آمدم تا زیر پل حجون. روی پل درگیری بود. زائران را از بالای پل به پایین می‌انداختند. ایرانی‌ها هم پلیس را هل می‌دادند زیر پل. سعودی‌ها از بالای پشت‌بام‌ها شیشه پرت می‌کردند به خیابان. سطل‌های پر از ماسۀ آتش‌نشانی، کولرگازی سوخته، لوازم و باقی‌ماندۀ مصالح بنایی و هرچه در پشت‌بام دم دست بود را می‌ریختند کف خیابان توی سروکلۀ مردم. آدم بود که می‌افتاد زمین. یا بر اثر خوردن اشیا توی سرشان، یا از دست دادن تعادل در موقع حرکت. مراقب بودم دمپایی از پایم درنیاید. اگر درمی‌آمد باید روی شیشه و زمین داغ راه می‌رفتم. یک خانم در فشار جمعیت، شانه‌به‌شانۀ من حرکت ‌می‌‌کرد. صدایش را می‌شنیدم که می‌گفت: «خدایا، تو رو به امام حسین، تو رو به ابوالفضل، نذار من اینجا بمیرم. بچه‌هام یتیم می‌شن..» داشتم خودم را می‌رساندم به ساختمان بعثه؛ سر راه هتل لبنانی‌ها را دیدم. دو سر خیابانی که تویش بودم، هجوم بود. جمعیت فشرده بود و راه فرار نداشت. همه می‌ریختند داخل هتل. من هم رفتم تو که ای‌کاش نمی‌رفتم. جمعیت خیلی زیادی توی لابی، راه پله و پله‌ها فشرده شده بود. هوا برای نفس کشیدن کم بود. آن‌همه آدم اکسیژن مصرف می‌کردند و نفسمان بند آمده بود. تحمل کردم و ماندم همان‌جا تا بالاخره کمی راه باز شد و آمدم بیرون. کف زمین توی کوچه و خیابان چه صحنه‌ها دیدم؛ زن ها، پیر و جوان افتاده بودند زمین، جانبازی که از دو پا محروم بود، با دست‌هایش روی شیشه خرده‌ها راه می‌رفت. کف زمین پر از شهید بود.

• کتاب «لب خط»؛ سمیه جمالی