ردّپایی در رمل

در برشی از کتاب «ردپایی در رمل» می‌خوانیم:

بعد از نمازصبح دیگر بچه‌ها نخوابیدند. کارها را آماده می‌کردند. از علی‌آقا خبری نبود. فکر کردم خوابیده است. رفتم دنبالش که برای صبحانه صدایش کنم. در کانکس را که باز کردم، دیدم مشغول چسباندن پای مصنوعی‌اش است. داشت برای پیاده‌روی آماده می‌شد. علی‌آقا که بیرون آمد، سیدمجید از فرصت استفاده کرد و گفت «برای فرمانده تخم‌مرغ بشکنید.» البته می‌خواستیم به اسم فرمانده، خودمان بخوریم. علی‌آقا زود از نقشه‌ها باخبر شد و گفت «فرمانده غلط می‌کند که تخم‌مرغ بخورد. همان چایی شیرین می‌خورد.» رفت توی آشپزخانه. سرپایی کمی نان و پنیر خورد و برای رفتن سرکار آماده شد. بعد از اینکه بند کتانی‌اش را محکم بست، رفت سوار ماشین شد. گفتم: علی‌آقا تنهایی؟ گفت: آره! کار دارم زود برمی‌گردم. با ماشین رفت تا دم سیم‌خاردارهای در خروجی مقر. رفتم که سیم‌خاردارهای در را بردارم تا علی‌آقا رد شود. کمی دنده عقب گرفت، سرش را از شیشۀ ماشین بیرون آورد و گفت: حاجی می‌آیی؟ گفتم: البته که می‌آیم. از ماشین پیاده شد. تصمیمش کاملا عوض شده بود. در نهایت هفت نفر شدیم؛ آقا سیدمجید، میرافضل، حمید رستمی، حسن جلالی، نادر شریعتمداری (سرباز) ، من و علی‌آقا. علی‌آقا دنبال سیخی بود که برای پیدا کردن مین‌های زیرخاک درست کرده بود. رفتم زود برایش آوردم. همان لحظه چشمم به دوربین عکاسی افتاد، آن را نیز برداشتم و حرکت کردیم. از کنار مقر راهکاری بود که باید دو کیلومتر می‌رفتیم داخل تا به محل اصلی می‌رسیدیم. وقتی به محل مورد نظر رسیدیم، از آنجا به دو دسته تقسیم شدیم. من و علی‌آقا در یک محور مشغول شدیم و بقیه نیز به محل دیگری که در یک کیلومتری ما پشت تپه‌های رملی قرار داشت، حرکت کردند. قرار بود بعد از جمع‌آوری مین‌ها کار را از این قسمت شروع کنیم. از ساعت نه صبح کار را شروع کرده و تا ساعت یازده مشغول بودیم. ما اکثر مین‌ها را خنثی کردیم به غیر از چندتای آخری.