خوشا سرو

در برشی از کتاب «خوشا سرو» می‌خوانیم: وقت اذان صبح روز بعد، وقتی می‌خواستند از شیار بیایند بالا، یکی از بچه‌ها گفت: «عراقیا دارن می‌آن بالا. پاتک داره شروع می‌شه.» دشمن داشت در سکوت کامل به ستون نیروهای خودی نزدیک می‌شد. موحد گفت: «هیچ‌کس حرکتی نکنه تا من بگم.» دشمن داشت همین‌طور به ستون از شیار می‌آمد بالا و نزدیک‌تر می‌شد. همه هم داشتند می‌دیدند و نفس‌ها تو سینه حبس شده بود. خیلی نزدیک شدند. حسین با صدای آرام گفت: «برادر موحد! اینا که رسیدن به ما.» موحد که تمام حواسش به ستون دشمن بود، با صدایی آهسته، گفت: «هیس. ساکت.» بقیه بچه‌ها هم احساس خطر کردند. در آخرین لحظه، موحد داد زد: «حالا بزنید.» ژ3.ایی که دست بچه‌ها بود، بعد از سه چهار بار شلیک تیر، گیر می‌کرد. اما همه با هم شروع کردند به تیراندازی و دشمن مجبور شد عقب بکشد. هوا که کمی روشن شد، گروهان موحد متوجه شد دشمن بین آن‌ها و گروهان‌های دیگر نفوذ کرده است. عراقی‌ها آن‌قدر نزدیک شدند که با پرتاب نارنجک هم می‌توانستند نیروهای خودی را بزنند. علی موحد گفت: «من برم ببینم چه خبره.» حسین گفت: «برادر موحد دارن نارنجک می‌اندازن. کجا می‌ری؟» موحد با شوخی گفت: «می‌رم جلو میگم یحلولی محلولی. ببینیم اینا کجا هستن.» روحیۀ بالا و نترسی داشت که در آن شرایط سخت و ترس‌آو ر هم می‌توانست شوخی کند. سینه‌کش کوه را گرفت و رفت پایین، آن‌قدر خونسرد بود که انگار در خیابان‌های محله‌شان راه می‌رود. عابدین، بالای ارتفاع می‌خواست اسلحه‌اش را آماده کند تا هوای او را داشته باشد، دید گیر کرده است. گفت: «حسین تفنگم گیر کرد.» حسین نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «بدو اونجا یه کلاش عراقی هست، بردار.» عابدین، سر برگرداند، کلاش را دید و دوید آن را برداشت. حالا بهتر می‌توانست علی را پوشش بدهد. در مسیری که علی موحد داشت می‌رفت، سنگرهای عراقی‌هایی بود که رو ز قبل فرار کرده بودند. نیروهای بعثی گارد ر یاست جمهوری، شبانه لابه‌لای سنگرها پنهان شده بودند تا پاتک کنند. وقتی علی رسید به سنگرها، تیراندازی را شروع کردند.