پهلوان گود گرمدشت

در برشی از کتاب «پهلوان گود گرمدشت» می‌خوانیم:

خورشید روز شنبه یازدهم اردیبهشت 1361 کم کم به وسط آسمان نزدیک می‌شد و عقربه های ساعت، یازده صبح را نشان می‌داد که به دلیل گرما و فشار زیاد دشمن به نیروهای گردان سلمان فارسی، از سوی فرماندهی این گردان درخواست آب یخ و مهمات شد. همت در تلاش برای تأمین این درخواست، هماهنگی های لازم را با واحد پشتیبانی تیپ و قرارگاه انجام داد. اما آتش بی امان دشمن اجازه تردد بر روی جاده را نمی‌داد مع‌الوصف با ایستادگی و مقاومت نیروهای ایرانی پنجمین پاتک دشمن هم دفع شد. از سوی دیگر در ساعات اولیۀ بامداد روز یکشنبه دوازدهم اردیبهشت 1361 با الحاق بین تیپ 7 ولی عصر (عج) و تیپ 27 محمد رسول‌الله (ص) آرامش نسبی در منطقه حاکم می‌شود. طوری که آرام آرام همه چیز برای شروع مرحلۀ عملیات مهیا می‌شد؛ اما شروع پاتک سنگین دشمن در روز دوشنبه سیزدهم اردیبهشت 1361 همۀ محاسبات را زیر و رو کرد و مجدداً تعدادی از گردان‌ها جهت دفع پاتک دشمن، در مواضع قبلی استقرار پیدا کردند. نیروهای گردان سلمان فارسی در حلقۀ محاصرۀ دشمن به سختی مقاومت می‌کردند و حسین قجه‌ای با معدود نیروهای باقیماندۀ گردان، جلوی پیشروی دشمن را گرفته بود. او می‌دانست گذشتن نیروهای عراقی از خط آن‌ها یعنی چه! بهتر است ماجرای آن پاتک سنگین را علی بوربور؛ جانشین گروهان یکم گردان سلمان فارسی بازگو کند: …دشمن از طریق شمال خرمشهر تانک‌های مدرن تی.72 خودش را به میدان آورد؛ تانک‌هایی که به دلیل زره بندی زاویه دار بدنه، گلولۀ آر.پی.جی به سختی قادر به انهدام آن‌ها بود. این تانک‌ها، جمعی تیپ مستقل ۱۰ زرهی ارتش عراق بودند. با این حساب معلوم بود که عراقی‌ها قدرترین یگان‌های خودشان را برای پس زدن گردان سلمان از غرب جاده به میدان آورده‌اند. ما به روش مقابله با این نوع از تانک‌ها آشنایی نداشتیم. هرچه گلوله به طرف آن‌ها شلیک می‌کردیم.