ما که خندان می‌ رویم

در بخشی از کتاب «ما که خندان می‌ رویم» می‌خوانیم:

زندگی در اردوگاه بستان؛ بر ما خیلی سخت می‌گذشت. آخر برای تفریح و سرگرمی بچّه‌ها، هیچ امکاناتی در آنجا وجود نداشت. من برای آنکه تحمّل جوّ یکنواخت اردوگاه را برای بچّه‌ها کمی آسان‌تر بکنم، دست به کارهای عجیب و غریبی می‌زدم که بعضاً هم به خاطر آن‌ها، تنبیه می‌شدم. یک روز با سیّدناصر حسینی داخل چادر نشسته بودیم و داشتیم برای خنداندن بچّه‌ها، از خودمان ادا و اطوار در می‌آوردیم. یادم هست با صدای بلند داشتیم تصنیف برنامه تلویزیونی «مدرسه موش‌ها» را می‌خواندیم: « یک، دو، سه؛ بچه‌ها با هم! زنگ مدرسه؛ بچه‌ها با هم! می‌ریم دبستان، خوشحال و خندان، بچّه‌ها با هم! ما بچّه‌ها موش‌ا‌یم، خیلی باهوش‌ایم، باید بکوشیم، بچّه‌ها باهم!» ناغافل مهدی بخشی؛ مسؤول دسته‌‎مان سر رسید و گفت: آهای؛ شما دوتا! فوراً از چادر بیرون بیایید، کارتان دارم. فهمیدیم می‌خواهد تنبیه‌مان کند. هر چه گفتیم برادر بخشی؛ تو را به خدا بیخیال شو، به حرف‌هایمان گوش نداد. خواستیم پوتین‌هایمان را بپوشیم که به ما نهیب زد: پوتین نه؛ پای برهنه، یاالله راه بیفتید ببینم! هنوز چند قدمی پای برهنه جلوتر نرفته بودیم، که کف پایمان از شدت داغی زمین محوطه اردوگاه، انگار گُر گرفت. بچّه‌ها جلوی چادر ایستاده بودند و به مصیبت ما دو نفر نگاه می‌کردند و هِرهِر می‌خندیدند. ما هم بالا و پایین می‌پریدیم و دلقک‌بازی در می‌آوردیم. مهدی بخشی که دیگر حسابی از دست ما عصبانی شده بود، سلاح خودش را از ضامن خارج و آن را مسلّح کرد و کنار گوش من، چند تا تیر زد. گفت: سریع‌تر بدو! حدود بیست متری از مهدی بخشی و سیّدناصر فاصله گرفتم. مهدی دوباره سلاح خودش را به طرفم نشانه رفت. این بار، چند تیر در اطراف پایم شلیک کرد. حسابی کلید کرده بودم.

• کتاب «ما که خندان می‌ رویم» کارنامۀ عملیاتی گردان مالک اشتر نخعی؛ گل‌علی بابایی