صف شکنان

در بخشی از کتاب «صف شکنان» می‌خوانیم:
پاتک زدن، تنها راه عراق برای بازپس گیری منطقۀ فاو نبود؛ بلکه از همه روش‌ها برای ترساندن نیروهای ایرانی و بازپس گیری فاو انجام می‌داد. هرچند وقت یک بار هواپیمایی، منطقه را با ورق‌هایی از جنس استیل یا آلومینیوم به ابعاد نیم متر در نیم متر و تخته چوب‌های قوطی مانند، بمباران می‌کردند تا دید رادارها را کور کنند. سپس هلیکوپتری با بلندگو بر فراز فاو پرواز می‌کرد و با زبان فارسی رزمنده‌ها را مورد خطاب قرار می‌داد: «ای برادران مسلمان ایرانی! ما با شما برادر دینی هستیم. شما هیچ راهی برای برگشت ندارید. تنها راه زنده ماندن شما اسیر شدن است؛ ارتش ظفرمند مسلمان عراقی با آغوشی باز در انتظار شماست و از شما استقبال می‌کند؛ جز این شما کشته خواهید شد، همان طور که همه نیروهای شما کشته شدند و فقط شما زنده مانده‌اید. شما از پشت در محاصره هستید و هیچ راهی ندارید. پدر و مادر و برادر و خواهرهایتان منتظر شما هستند. اگر به آغوش گرم برادران عراقی خود نپیوندید، مرگ در انتظار شماست. در وهلۀ اول، این هلیکوپترها به سمت نیروهای خودی آمدند، تصور نمی‌کردند نیروهای ایرانی تا آنجا نفوذ کرده باشند. بنابراین آن‌ها را عراقی فرض کرده و به طرف بچه‌های پشت سر آن‌ها شلیک می‌کردند. بچه‌ها هم فکر می‌کردند این هلیکوپتر خودی است؛ اما بعد متوجه پرچم عراق روی آن شدند. آرپی‌جی به هلیکوپترهای عقب‌تر نمی‌رسید و کنارشان منفجر می‌شد. پس از چندبار شلیک، هلیکوپتر متوجه شلیک‌ها شد و بازگشت. این موضوعات هر چندگاه یک بار تکرار می‌شد و نیروهای گردان شهادت هم سعی می‌کردند آن‌ها را با آرپی‌جی بزنند و سریع جایشان را عوض کنند، زیرا هلیکوپتر به مسلسل مجهز بود و رگبار می‌زد. مدتی بعد هم دوباره گردان شهادت در پشت جادۀ اصلی مستقر شد تا با پاتک عراق که با فراهم آوردن زرهی سنگینی قصد بازپس گیری فاو را داشت، مقابله کند. ستون تانک‌ها تا چشم کار می‌کرد، روی جاده در یک مسیر مستقیم در حال جلو آمدن بودند.

کتاب «صف شکنان»؛ سوسن رادمان