ستاره های سوخته

در برشی از کتاب «ستاره های سوخته» می‌خوانیم:

طبق آخرین خبرهایی که از رادیو بسیج پخش شده؛ عملیاتی در پیش است. من هم از فرصت استفاده کرده، به بهانۀ مرخصی، راهی جنوب می‌شوم و صبح روز بیستم خرداد 1367 به پادگان دوکوهه می‌رسم. دوکوهه اما، سوت و کور است و هیچ‌کدام از گردان‌ها در اینجا نیستند. تعدادی از این گردان‌ها به خاطر خطری که منطقۀ حلبچه و شاخ‌شمیران را تهدید می‌کرد، به آنجا رفته‌اند. بقیه هم جهت انجام عملیات به سمت منطقۀ شلمچه حرکت کرده بودند.
به همراه پاترول گروه فیلمبرداری حوزۀ هنری، از پادگان دوکوهه به سوی اردوگاه کارون روانه شدیم. بعدازظهر بود که به منطقه رسیدیم. ورود ما مصادف بود با زمانی که کلیۀ گردان‌ها در حاشیۀ جادۀ دارخوین آماده شدند تا جهت انجام مانور به منطقۀ مورد نظر بروند. پس از قدری پرس‌وجو، بروبچه‌های گردان مالک را پیدا کردم و با آنها قاطی شدیم. اسلحه و تجهیزات انفرادی را تحویل گرفته، منتظر انجام مانور ماندم. از قراری که بچه‌ها من را توجیه کردند، مانوری که قرار بود اجرا شود، تقریباََ مشابه عملیاتی بود که می‌بایست به زودی انجام بدهیم و چون در این عملیات قرار است نیروهای زرهی نقش عمده‌ای به عهده داشته باشند، بنابراین در این مانور سعی شد بچه‌ها با آداب و قواعد جنگ کلاسیک که در آن از تجهیزات مکانیزه هم استفاده می‌شود، آشنا شوند.بعد از اینکه مانور به خوبی انجام شد، برادر محسن رضایی، فرمانده کل سپاه که از ابتدای مانور در محل حضور داشت و بر آن نظارت می‌کرد، برای نیروها سخنرانی کرد و از حوادثی که در این برهه از زمان اتفاق افتاده و به واسطۀ آن ورق جنگ به نفع دشمن برگشته، سخن گفت و اعلام کرد: «این عملیاتی که در پیش داریم، میدان آزمایشی است که باید در آن، آبروی جمهوری اسلامی حفظ شود.» ایشان با اشاره به گرمای منطقه، همۀ نیروها را به پایداری و مقاومت در این عملیات دعوت کرد.

• کتاب «ستاره های سوخته»؛ حسین بهزاد