شاعر دشت و هور

در برشی از کتاب «شاعر دشت و هور» می‌خوانیم:

سنگرهای دشمن را زیر نظر می‌گرفتند که کدام فعال است و کدام نیست. آیا زرهی فعال است؟ آتش توپخانه‌اش چطور؟ این‌ها را شبانه‌روزی کنترل می‌کردند تا بتوانند گزارش خوب و کاملی برای فرمانده لشکر یا تیپ و قرارگاه تهیه کنند. یک نیروی اطلاعاتی همیشه جانش در خطر بود. پس باید ایمانی قوی می‌داشت. وقتی می‌رفت شناسایی، یعنی وارد خط دشمن شده بود و انواع و اقسام خطرات تهدیدش می‌کرد؛ رفتن روی مین، اسارت یا هر چیز دیگر. کم پیش می‌آمد وقتی نیروی اطلاعاتی اسیر می‌شد، زنده بماند. آنقدر شکنجه‌اش می‌کردند تا حرف بزند و ازش مطلب دربیاورند. بچه‌ها معمولا مقاومت می‌کردند و شهید می‌شدند. یکی دیگر از خصوصیات لازم برای بچه‌های اطلاعات، شجاعت بود. اگر می‌ترسید و زوری آمده بود اطلاعات، نمی‌توانست کار کند. باید خودش داوطلبانه این مسئولیت را انتخاب می‌کرد. باید شجاعتی حساب‌شده و هدفمند می‌داشت. باید بلد بود کجا لازم است خطر کند و کجا نه. نه باید ترسو می‌بود و نه بی‌حساب و کتاب جلو می‌رفت. باید نسبت به مأموریتش آگاهی داشت. باید خیلی باهوش و زیرک می‌بود تا اگر نمی‌شد توی خاک دشمن یادداشت‌برداری کرد، بتواند مطالب و اطلاعات را در ذهنش حفظ کند. باید مدیریت بالایی داشت تا اگر برای خودش و تیمش بحرانی پیش آمد، بتواند قاطع و سریع تصمیم بگیرد. باید دست به قلم بود تا بتواند گزارش بنویسد. بعضی‌ها خوب شناسایی می‌کردند، ولی نمی‌توانستند چیزی را که می‌خواهند، بنویسند. نیروی اطلاعاتی آدم ستبر و وزنه‌بردار لازم نداشت، ولی باید استقامت و توان جسمی بالایی می‌داشت. ممکن بود جایی تا چند روز بدون آب و غذا بمانند و نتواند برگردند سمت منطقه‌ی خودی. از خصوصیات دیگر آن‌ها، اخلاق بود. موقع رفتن، همیشه خود مسئول تیم جلو می‌رفت. ولی وقت برگشتن، اول نیروها می‌رفتند و مسئول تیم عقب می‌آمد. بعضی از بچه‌های تخریب که می‌آمدند اطلاعات، خوش‌شان نمی‌آمد و می‌رفتند. ولی معمولا ماندگار می‌شدند. اصغر انصاری هم ماندگار شد.