خاکریز پیشانی

در برشی از کتاب «خاکریز پیشانی» می‌خوانیم: با کنجکاوی و دقت همه‌ی اطرافم را نگاه کردم. قسمت جلوی خاك‌ریز پیشانی پر از سنگر بود. گوش تا گوش هم ده دوازده تا سنگر ساخته بودند از خاك‌ریزش رفتم بالا که بپرم توی سنگر سرنبش؛ همان‌جایی که خاك‌ریز سمت راستی می‌پیچید توی پیشانی. از دو تا سنگر آن‌طرف‌تر، یکی گفت «برادر توی اون سنگر نرو، اونجا سنگر دیده‌بانیه. لو می‌ره.» دو تا از بچه‌های دسته‌ی دو بودند که با هم بالای خاك‌ریز پست می‌دادند. رفتم پیش‌شان. بعد از سلام و خسته نباشید پرسیدم «چه خبر از این جاها؟» یکی‌شان یك کلاه آهنی داد که بگذارم سرم و گفت «مواظب تك‌تیراندازاشون باش.» بعد هم از اوضاع خط خودمان و عراقی‌ها هر چه می‌دانست برایم گفت و با دست هم نشان داد. سمت چپ که جاده خورعبدالله بود، دیشب هم دیده بودم، هیچ خبری نبود. عراقی‌ها آن طـرف هیچ استحکاماتی نداشتند. فقط اگر لازم می‌شد، گاهی از روی جاده آن‌جا را می‌گرفتند زیر آتش توپ و خمپاره. هر چه ماجرا بود از روی جاده شروع می‌شد. صد متر جلوتر از خاك‌ریز مـا دو تا تانك عراقی کنار هم آر.پی.جی خورده بودند و جاده را بسته بودند. یک تانک دیگر هم ده بیست متر عقب‌تر از آن دو تا سوخته بود و جاده را حسابی بند آورده بود. اگر عراقی‌ها می‌خواستند پاتک زرهی بکنند، باید هرطور بود این سه تا تانک سوخته را می‌زدند کنار و همین به ما فرصت می‌داد که از حرکت بیندازیم‌شان. از سمت عراقی‌ها که نگاه می‌کردی، بلندی خاک‌ریز ما روی جاده‌ی ام‌القصر از دو متر هم کمتر بود، ولی از طرف خودمان هفت، هشت متر ارتفاع داشت. چون بچه‌های مهندسی_رزمی کف جاده را کنده بودند و گود کرده بودند. بعدها فهمیدم این کار قشنگ را بچه‌های واحد مهندسی لشکر 14 امام حسین (ع) انجام داده بودند. خاک‌ریز عراقی‌ها کمی عقب‌تر از تانک‌های سوخته‌ی روی جاده شروع می‌شد. از کنار جاده، یک خاک‌ریز زده بودند که ارتفاعش یک متر بود، اما معلوم بود پشتش یک کانال هم کنده‌اند.