ماجرای عجیب یک جشن تولد

در برشی از کتاب «ماجرای عجیب یک جشن تولد» می‌خوانیم:

لحظاتی بعد، چشــم از دور و برش برمی‌دارد و پا تند می‌کند به طرف مســجد جامع. اما دوتا تویوتا به ســاختمان T شــکل نزدیک می‌شوند و کنار پیکرش نگه می‌دارند. خدا می‌داند تکفیری‌ها دوباره چه فکری در سر دارند! مهدی راهــش را برمی‌گردانــد بــه طــرف همــان ســاختمان. دو نفــر از ماشــین جلویــی پیاده می‌شوند و می‌روند ســروقت پیکرش. یکی از تکفیری‌ها با دوربینی که همراهمــش آورده، چندتــا عکــس از جسم بی‌جانــش می‌گیرد. خورشــید هوبر حالا رســیده وســط آســمان. ســایۀ دیوار ســاختمان از بین رفته و نگاه خورشید افتاده به جسم خسته‌ای که از سارا خواسته بود خانه را برای استراحتش تمیز تمیز کند. تکفیری عکس‌هایش را می‌گیرد، دوربینش را می‌گذارد توی ماشین. بعد هم بدون هیچ حرف و سخنی می‌رود سراغ پیکر . از پاهایش می‌گیرد و به کمک آن حرامی دیگر که زیربغلش را گرفته، چند قدمی به‌سختی به طرف ماشین‌شان می‌روند. مهدی که ایستاده به تماشا، تازه چشمش به پشت تویوتا می‌افتــد. سیداحســان خوابیــده کــف ماشــین. مصطفی تالش‌موســی، محمود هم ریخته شده‌اند روی هم. توی ماشین طبق و چندتا از سوری‌های بالای تل دیگر جای خالی نمانده. تکفیری‌ها آخرین پیکــر را هم می‌اندازند روی در باربند، می‌روند پشت فرمان می‌نشینند و راه می‌افتند به طرف مسجد جامع. راهشان با مهدی یکی می‌شود. مهدی می‌پرد عقب ماشین و همراهشان می‌رود. از دور، آقارضا و سید احسان و تقی و بقیۀ بچه‌ها را می‌بیند که نشسته‌اند کنار جامع. می‌رســند به آن‌ها. تکفیری ماشــین را می‌کشد کنار دیوار مســجد. بعد، همگیشان از ماشین‌ها پیاده می‌شوند و پیکرها را یکی‌یکی می‌ریزند روی هــم. بــا حرص و کینه‌ای که توی صداشان پیداســت، الله اکبر می‌گویند و تیر هوایی شلیک می‌کنند. بچه‌ها هاج و واج مانده‌اند. نمیدانند تکفیری‌ها چه در سر دارند. اما حالا در شـب جشــن تولد مهدی و کنار دیوار مســجد جامع، بچه‌ها جمع شــده. لباس‌هاشان خاکی و خونیست. دست و پاهاشان جمعِ رفته الی هم. شــانۀ موهاشــان به هم ریخته. چشــم و دهان بعضی‌شـان باز و یکی پیش پای دیگری ســت، دســت آن یکی زیر بعضی بســته مانده. صورت بغلی. پوتین‌های یکی رفته روی صورت یک نفر دیگر. خونشان شرّه کرده روی تن و بدن همدیگر. خون‌ها از ســرمای یک روز زمســتانی ماســیده روی لباس‌های گرد و خاکی‌شان. نگاهشــان که می‌کنی، یک روضۀ مجسم‌اند. اقتدا کرده‌اند به شــهیدان عصر عاشورا. یکی شده‌اند با خاک و خون. نگاهشان که می‌کنی، خراب می‌شوی. دوست داری یک نفر برایت روضه بخواند. یک نفــر روضــۀ بی‌ملاحظه بخواند و تو میانۀ آن اندوه بزرگ، خون گریه کنی.

• کتاب ماجرای عجیب یک جشن تولد؛ جواد کلاته عربی